Na wynajęcie biura mnie nie stać, a szukanie osób, z którymi wspólnie można by opłacić to biuro mogłoby być czasochłonne oraz słabe w skutkach. Dlatego myślałem o spotkaniach gdzieś w plenerze / knajpie / czy jakimkolwiek innym publicznym miejscu. Nawet przyniesienie ze sobą kilku leżaków i stolika nad Wartę (bo ja tylko o Poznaniu w chwili obecnej myślę) byłoby całkiem dobrym rozwiązaniem, szczególnie latem. Chodzi tylko o to, żeby nie pracować w domu, bo przez to mamy kontakt z ludźmi tylko wirtualny, a czasem lepiej jest się skonsultować z kimś z branży osobiście. Sam chętnie bym obgadał kilka projektów graficznych z kimś, gdybym miał taką możliwość, bo robienie tego online mija się lekko z celem, poza tym jest czasochłonne. Taki co-(out)-working (bo tak tą ideę pozowliłem sobie nazwać) to nie miałyby być oczywiście spotkania (czyt. praca) codziennie, a co jakiś czas. Może raz w tygodniu, może częściej, a może rzadziej…

Można by też takie spotkania poszerzyć nieco o np. rozwiązywanie jakichś problemów. Wyglądałoby to w ten sposób, że wcześniej (przed spotkaniem) szykowałoby się listę tematów / problemów, z którymi nie możemy sobie poradzić (np. nie potrafimy czegoś zrobić w CSS, PHP czy nawet w Photoshopie) i podczas tego co-(out)-workingu te problemy można by rozwiązać wspólnie, przemyśleć. Bo w końcu co dwie głowy to nie jedna ;).

Oczywiście ten pomysł to nawet nie jest koncepcja, bo sam na razie mam inne rzeczy na głowie. Chciałem tylko poznać Wasze opinie / pomysły na ten temat.

Tzw. “live preview” możecie zobaczyć właśnie na moim miniblogu.

LDK-PROSTY Download 75,8KB

Gorąco zapraszam do ściągania. Btw. niedługo opublikuję znacznie większy i porządniejszy theme :).

- A Sphinx może być moja droga? - zapytałem się wbrew sobie, bo jakoś w głębi czułem, że to już dla mnie (człowieka który stołuje się w licznych kebab-barach) nie lada burżujstwo…

- Eee… Proooszę Cię..!

Tu już poczułem, że stąpam po kruchym lodzie i znowu wbrew sobie zadałem pytanie, za które później chciałem sobie język odgryźć:

- To gdzie chcesz iść, bejbe?

- Hmm… Ja… chcę… - ciągnęła powoli, zaczynając się przytulać, co już zaczęło mi śmierdzieć podstępem, więc się odsunąłem na wszelki wypadek :). - Noooo! Chciałabym iść do Habana Restaurant albo do Piano Baru…

I tak oto moje najgorsze koszmary stały się rzeczywistością… Gwoli wyjaśnienia: Habana Restaurant oraz Piano Bar to chyba jedne z bardziej burżujskich knajp w Poznaniu, przynajmniej z tych, które ja znam… To są knajpy, w których nie ma pierogów ruskich tylko ravioli z serem półtłustym, cebulką hiszpańską i pieprzem kajeńskim, zapiekane w cieście robionym z mąki zbóż indyjskich itd… To są knajpy, w których nie ma pomidorówki z ryżem, tylko jest krem pomidorowy z pomidorów dojrzewających w letnim słońcu północnego Peru, z płatkami ze specjalnego ryżu gotowanego w specjalny sposób w specjalnym garnku i na specjalnym ogniu.

Więc możecie sobie pomyśleć, co mi się w głowie zaczęło kręcić: O KUR**!

- Bejbe, ale przecież tam jest trochę drogo… - powiedziałem lekko przestraszony, ale z wyraźnym lękiem przy słowie TROCHĘ - nie możemy iść do jakiejś normalnej knajpy? Weź się trochę opanuj, nie jestem prawnikiem żadnym i na forsie nie śpię…

[BUM!] Musiałem przesadzić i zniszczyć magię walentynek bo dostałem tzw. “laka na ryj” :x.

- Nooooo Paaaaaaweeeeeł… Ja bym tak bardzo chciała tam póóóóójść… - oo… czyżby magia walentynek wróciła?

…

…

…

Powyżej trwały jeszcze negocjacje, które rzecz jasna zakończyły się moją porażką, limem pod okiem i wybitym zębem :). Także koniec końców musiałem zabrać Szefową tam, gdzie chciała. Wybraliśmy Habana Resturant ze względów czysto geograficznych (jakkolwiek to brzmi).

- Bejbe, zarezerwowałem nam knajpę na 20.30, pasi? - zapytałem prowizoryczni, choć wiedziałem, że mogę tego żałować, tak jak poprzednio

- Oczywiście Pawełku :* - WTF?! O co kaman?! Znowu ma jakiś biznesplan do mnie?

No i przyszła pora kolacji, przybywamy do Habany, Pan w garniaku zabiera kurtki do szatni, drugi prosi o nazwisko i wskazuje stolik. Normalnie poczułem się jak jakiś król ze swoją służbą. Muzyczka fajna, obsługa miła, sam wystrój też przyjemny, choć tak trochę burdelowo-nowocześnie. Zasiedliśmy i zajrzeliśmy do menu…

FUCK! Tak nieczytelnego menu to ja w życiu na oczy nie widziałem… Aż chciałem zrobić zdjęcie, ale niestety nie wypadało. Myślałem nawet, żeby poprosić kelnerkę, aby mi przeczytała na głos poszczególne pozycję. Zażenowanie i irytacja budowały mi się w głowie, a ja tylko spojrzałem na Szefową i widzę ją w siódmym niebie. Przeglądała to menu, jakby miała tam wypisane najcudowniejsze komplementy na świecie, delikatny uśmiech na twarzy mówił za siebie ;). Oczywiście romantyczną atmosferę (jakaś pani zapaliła nam jedną świeczkę na stoliku) szybko zepsułem jakimś przekleństwem pod nosem, że nie mogę nic odczytać. No i uśmiech natychmiast zniknął z twarzy Niewiasty, poszedł jeden ostrzegawczy w nerki w moją stronę:

- Miałeś być miły i zadowolony! - powiedziała, jakbym sprawił jej największą krzywdę w życiu :x. Innego wyboru nie mam… Muszę być zadowolony Co tu dużo gadać…

Ja zamówiłem zupę pomid… pfu! Krem Pomidorowy Z Czymś Tam na pierwsze i Halibuta Z Czymś Tam W Sosie Tatarskim na drugie. Szefowa jakiś ryż z owocami morza i coś jeszcze.

Po paru minutach przyszło pierwsze danie. Moja zup… Mój krem… Talerz miał jakiś 2m², był po prostu olbrzymi. A na samym środku tej palety było wgłębienie 5cm x 5cm, w które ktoś CHYBA przypadkowo kapnął jakiejś czerwonej mazi. Za to ile kosztował ten krem spodziewałem się nie jakiejś tam zupy, tylko wyczepistego ZUPSKA! Przyznać muszę że było przepyszne, nigdy nie jadłem tak dobrej pomidorówki, no ale ilościowo.. Ekhm.. Mogłem to sobie nosem wciągnąć w zasadzie…

Drugie danie. Wyczekiwałem tego halibuta, licząc że chociaż to będzie jakiś konkret… No ale przeliczyłem się znowu. Dostałem dwa fileciki z halibuta polane białą mazią. Do tego jakąś sałatkę, która w ogóle nie wiem skąd się tam wzięła. Jak Boga kocham - naleśniki są znacznie grubsze od tych filetów… Biała maź na tych dwóch plackach okazała się być sosem tatarskim, choć zupełnie nie smakowała jak sos tatarski, nie było żadnym grzybków, ogórków, nic, ot zwykła biała maź… Nawet dałem Szefowej do spróbowania, żeby stwierdziła co to jest, to powiedziała, że to chyba jakiś sos śmietankowy czy cuś…

- Otóż nie moja droga… To jest… emm… - zajrzałem do menu i powiedziałem z ironią - Ooo! Sos tatarski… Nie widzisz tych pływających grzybków i ogóreczków?

Także w przeciwieństwie do kremu pomidorowego, te dwa placki z halibuta były ot takie se… W ogóle nie poczułem smaku ani halibuta, ani sosu tatarskiego, ani nawet ryby. Zabrakło mi też rzeczy, która powinna znaleźć się przy każdej rybie (przynajmniej według mnie) - CYTRYNY! Za to miałem ją w szklance z wodą, choć wcale jej tam nie chciałem. Ale tak jak wcześniej wspomniałem dostałem też jakąś sałatkę. Ale mówię - za Chiny Ludowe nie wiem skąd ona się wzięła na moim stoliku… Sałatka była z rukoli, pomidorów i paru innych śmieci. Kto jadł rukolę, ten wie, że jej smak może nie wszystkim przypaść do gustu. Ja jestem właśnie jedną z tych osób. Bo rukola smakuje trochę gorzko, trochę tłusto, trochę źle :). I dlatego spodobał mi się pomysł polania sałatki sosem czekoladowym. Wyważył on smak rukoli tak, że dało się ją zjeść. Ba! Była nawet całkiem spoko :). I za to duży plus, bo ja bym w życiu na taki myk nie wpadł…

Generalnie z knajpy wyszedłem cholernie głodny, czego nie lubię, a za żarcie zapłaciłem tyle, ile wydałbym na kilka porządnych i dużych kebabów (gdzie dwoma potrafię się ze spokojem najeść). Wypadu nie uważam za porażkę, ale za udany też na pewno nie… No ale Szefostwo wniebowzięte ofcoz… Ehh… I bądź tu rozsądny…

1280x1024. Na miniaturce słabo cokolwiek widać ;)

Dwa lata temu też coś podobnego opublikowałem, ale nie w formie tapety i nadal mam dużo wejść z Google, więc w tym roku też postanowiłem się polansować w Google.

Gramajda to grupa ludu grająca co jakiś czas w planszówki, w Poznaniu, m.in. w klubie Alibi. Sprawa o tyle fajna, że ponoć nie przychodzi tam ciągle stała ekipa 15 osób, tylko kilkadziesiąt osób i zawsze ktoś nowy. I tak mi przyszło do głowy, że następne spotkanie z cyklu #blipoznań można by zorganizować właśnie w połączeniu z Gramajdą. Czyli po prostu idziemy do Alibi i zamiast chlać piwsko i szaleć na parkiecie, będziemy pykać w planszówki… Pomysł wydaje mi się zacny. Mam nadzieję, że Wam (Poznaniakom i nie tylko) również się spodoba i poprzecie mnie. W razie czego będę próbował się skontaktować jakoś z władzami Gramajdy, żeby udzielili Blipowiczom jakiegoś szybkiego kursu w tych wszystkich grach, na miejscu już.

Ja już wędruję do garażu, gdzie jest karton z “zabawkami” z dzieciństwa. Chyba znajdą się tam jakieś planszówki typu chińczyk itd.

UPDATE:

Myślałem, żeby pierwszą imprezę #blipoznań połączoną z Gramajdą zrobić nie w najbliższy poniedziałek (16.02) a następny (23.02). Co Wy na to? Kto jest za?

No właśnie. Autoupgrade zrobiłem dzisiaj rano, w okolicach 8.00-9.00. W zasadzie wszystko przebiegło bardzo pomyślnie, po 5 sekundach siedziałem już na nowej wersji WP. Następnym razem online byłem koło godziny 15.00. Wtedy to, ktoś mi doniósł na Blipie, że z moim blogiem jest coś nie tak. Rzeczywiście, zamiast mojej autorskiej skórki, widziałem standardowy theme WordPressa - “default” - który chyba nosi nazwę Kubrick (?).

Wiem, że ta opowieść wydaje Wam się nudna i przewidywalna, ale finału raczej byście się nie domyślili.

Szybko zajrzałem do ustawień, nigdzie nie było mojego themu. Były wszystkie inne, wraz z tymi, które wgrywałem sam, ale tego jednego mojego nie było. No więc w ruch poszła FileZilla; przebiłem się w końcu do katalogu z themami i o dziwo nigdzie nie było mojego… A przypomnę, że WSZYSTKIE inne, nawet te które SAM wgrywałem były. Na komputerze nigdzie nie znalazłem katalogu z moim themem (musiał mi gdzieś zniknąć podczas formatowania dysku), więc napisałem do Supportu Dreamhost, u których obecnie mam serwer. Poprosiłem od razu o przywrócenie całej zawartości katalogu /wp-content/themes/ na taką, jaka była wczoraj.

Po jakimś czasie wszystko zaczęło śmigać, ale odpowiedź Dreamhostu mnie zdziwiła niesamowicie. Otóż jakaś pracowniczka tejże firmy (Pani Kacy), grzebała w katalogach themów (!) i coś pozmieniała, więc wgrała backup sprzed jakiegoś czasu (najwyraźniej tak stary, że w folderze /themes/ nie było jeszcze katalogu z moim obecnym themem). No a teraz wgrała wszystko tak jak było jeszcze wczoraj i śmiga.

Jednakże najbardziej dziwi fakt, że kobieta ot tak sobie grzebała w moim (i jak się później dowiedziałem nie tylko w moim) katalogu z themami. W mailu mi napisała, że bardzo przeprasza za to wszystko bla bla bla. Na pewno nie był to mail wysłany z automatu, bo były tam zwroty typu “będę online jeszcze około 3 godzin, więc poniżej daję Ci bezpośredni mail do mnie w razie czego”. Powiem szczerze, że jestem niemile zaskoczony tą sytuacją…